همهچیز قرار نیست سریع اتفاق بیفتد.
بعضی فرمها،
بعضی بافتها،
و بعضی حسها،
فقط وقتی شکل میگیرند که به آنها زمان بدهیم.
سفال همینطور است.
خاک آرام خشک میشود،
لعاب هر بار کمی متفاوت از قبل مینشیند،
و آتش،
هیچوقت دقیقاً یک نتیجه تکراری نمیسازد.
شاید همین غیرقابلپیشبینی بودن،
بخشی از زیبایی آن باشد.
ما به چیزهایی علاقه داریم که عجله ندارند؛
اشیایی که آرام ساخته میشوند،
آرام وارد خانه میشوند،
و کمکم بخشی از زندگی روزمره میشوند.
در دنیایی که همهچیز سریعتر شده،
شاید هنوز هم چیزهایی وجود دارند که باید برایشان صبر کرد.